جهت اطلاع …

سلام دوستان
من برگشتم.سفر سختی بود.پر از ماجرا و مملو از دره های عمیق و پیچ های شدید و سرازیری های تند و سربالایی های نفس بر.سرشار از چاله چوله و دست انداز و …
خلاصه سفری بود بس اسفناک و بی نتیجه…
اما حالم خوب است.قصد داشتم که سفرنامه ای بنویسم و شما دوستان را از جزئیات سفر و همچنین وضعیت جدید نایم آگاه کنم ولی …
ولی متاسفانه این زخم بستر سمج ، سر ناسازگاری دارد.با بهبود ظاهری و ساختگی اش فریبمان داد و چند روز پیش با مشاهده ی سیلی از عفونت که از دل آن می جوشید و مانند زهرِ نیش ماری عصبانی با خباثت قطره قطره جاری بود ، متوجه شدیم که خانه از پایبست ویران است…
چرا که این زخم فریبکار به جای آنکه برای بنای مجدد عمارتی از گوشت و پوست ، ابتدا زیرسازی و شالوده بندی کند ، بدون ستون زدن و محکم کاری ، به یکباره آجرهای گوشت و پوست را بر روی بستری از هیچ گذارده و عمارتی بنا کرده که تکیه اش بر حفره ای از خلاء و مملو از باکتری های بی هوازی است که با فعالیت زیر زمینی شان دسیسه چینی می کنند و زیر زیرکی اعلامیه ها و کتاب های جلد سفید با محتوایی از عفونت تولید می کنند.
ولی با درایت و زیرکی ژنرال مامان جون ، پیش از آنکه این خرابکاران فعالیت های چریکی و براندازنده ی خود را آغاز کنند و به مقصود شومشان نائل آیند ، با کشف هسته ی مرکزی ، متخصصان را به یاری طلبید و در پی جلساتی سری و تبادل نظرهای کارشناسانه بدین نتیجه رسیدند که دو روز دیگر به پایگاه خرابکاران شبیخون بزنند و طی عملیاتی با نام مستعار دبریدمان همه ی آن ها را دستگیر و به درک واصل کنند .
باشد که درس عبرتی باشد برای دشمنان نظامِ جمهوری بدن آیدا…:teeth
در نتیجه دو روز دیگر باز مهمان بیمارستانی هستم که در اطاق عمل سرد و نمورش عملیات دبریدمان یا همان تخلیه ی کامل زخم را به انجام می رسانند و بعد از آن هم من می مانم و حفره ای تازه و احتمالا عمیق تر از گذشته که تا مدت ها نشستن را و حضور مرا در دنیای مجازی مانع خواهد شد.
و همچنین تازه دردسرهای ژنرال مامان جون آغاز می شود که باید شب و روز مسلح به گاز استریل و اسید استیک ۱% و سِت استریل پانسمان و احتمالا یک سری تجهیزات جدیدتر و مدرن تر بر آستانه ی حفره ی مستعدِ هجوم مجدد دشمنان کشیک بکشد تا مبادا بار دیگر خطری نظام را تهدید کند.
پروردگار بزرگ و مهربان ترم تحصیلی گذشته را به خیر گذراند .این ترم اوضاع قاراشمیش تر است و از ابتدای ترم تا به امروز را یا در بیمارستان بوده ام و یا در بستر نقاهت و دستکم تا یک ماه دیگر ” در دایره ی قسمت اوضاع چنین باشد “.
این همه این زخم را رعایت کردم و از نشستن پرهیز کردم ولی از آن جایی که این زخم بی شرم ، ظرفیت توجه و مراعات را نداشت من هم زنجیر پاره کردم و قصد آن دارم که تمام امروز و فردا را تا می توانم بنشینم ، درس بخوانم و خود را در دنیای مجازی غرق کنم که از پس فردا تحریم تازه و شدیدتر و جدی تری آغاز خواهد شد.
البته در مدت زمان کوتاهی که برای غذا خوردن و مسواک زدن می نشینم ، ایمیل ها و کامنت هایم را چک خواهم کرد و تا جایی که بتوانم پاسخگوی مهر و محبتتان خواهم بود.
و در آخر باز هم متاسفم برای بی خبر گذاردنتان و این که به ندرت به خانه های مجازیتان سر می زنم ، بازدیدتان را پس نمی دهم و رابطه ی یک طرفه ای را به شما دوستان تحمیل کرده ام.رابطه ای که یک سویش لطف و مهر و دوستی شماست و یک سویش کوتاهی های من…
ولی چه کنم که من خود اسیر طلسمی نازیبا شده ام…
یک روز جبران خواهم کرد…
نمی دانم تا چه موقع ولی فعلا خدانگهدار…
:regular