شرح حال -۷- …

پس از ۷ ماه اقامت در تهران سرانجام تصمیم گرفتیم که به مشهد باز گردیم.
در مشهد بود که من گویی تازه فهمیدم که چه شده است و چه بر سرم امده.برای مدتی دچار بحران شدم.بحرانی که اوج شدتش فقط چند ماه بطول انجامید و پس از ان چند ماه ، از شدتش کاسته شد ولی با روندی نامتعادل تا سه سال ادامه یافت.بحرانی طولانی مدت و بس اسفناک که از نهادش ایدای دیگری زاده شد…ایدای امروز…و من امروز همان ققنوسی هستم که از خاکستر ققنوسی که در شرح حال -۱- از ان یاد کردیم زاده شد.
در مشهد هم ، همه روزه برنامه ی فیزیوتراپی فشرده برقرار بود.با تلاش زیاد حالا به حدی از توانایی رسیده بودم که دست چپم حرکتی ۳۰ درصدی به استثناء مچ و انگشتان یافته بود.و دست راستم حرکتی درجا داشت.در حد تکانی که انگار فقط می خواست ابراز وجود کند.
در ان زمان ساعات روزانه ام با مطالعه ی نه چندان جدی کتاب و زبان انگلیسی می گذشت.و البته تمرینات فشرده ی ورزشی.
پس از دو سال به پیشنهاد پزشکی به جای فیزیوتراپی به کاردرمانی رو اوردیم.و این نقطه ی تحول دیگری بود در زندگی من.در اولین جستجو با اقای کاردرمانی اشنا شدیم که ایشان بانی این تحول شدند.کاردرمانی که در عین جوانی ، واقعا متبحر و کارکشته بودند .انقدر ماهر و اشنا به کار که گاهی گمان می کردم خودشان ، روزی بیمار نخاعی بوده اند.
با تلاش های ایشان حرکت ۳۰ درصدی دست چپم تا ۴۰ درصد پیشرفت کرد.و کنترل تنه ام که در نشستن بسیار اهمیت دارد تا حدی بهتر شد.دست راستم هم تنها ابراز وجود بیشتری می کرد ولی عملا کارائیش صفر بود و هست…
پس از یک سال و نیم ایشان برایم ابزاری طراحی کردند که به کمک ان قادر به تایپ کردن و استفاده از کامپیوتر شدم…بعد ها یک پست را به معرفی این ابزار اختصاص خواهم داد ، شاید به کار کسی اید…توانایی کار با کامپیوتر و ورود به دنیای مجازی بمانند این بود که پیله ی در خود ماندگی ام شکافته شود و زمینه ساز این شد که به دنیای زنده ، که در ان حیات حقیقی ساری و جاریست قدم بگذارم…بخصوص اشنایی ام با سایت اسپشیال و ارتباط با دیگر هم مشکلان…
اشنائیم با سایت اسپشیال و سایر وبلاگ هایی که نویسندگانشان به نوعی با من هم مشکل بودند – به خصوص بهمن عزیز – نقش مهمی داشت برای درک و قبول شرایط کنونی ام.هرچند که تا ان زمان هم بخوبی از پس بیماری و مشکلاتش برامده بودم و واقعیت را پذیرفته بودم.
در واقع من واقعیت را خیلی زود پذیرفتم و هضمش کردم ، ولی از ان جایی که واقعیت لقمه ای بود بسیار ثقیل و بد هضم ، هنوز هم قسمت هایی هضم نشده باقی مانده بود .من و هم مشکلانم دست به دست یکدیگر دادیم و باقیمانده های این لقمه ی صعب الهضم را با پتک واقع بینی و امید انقدر کوباندیم و در هاون باوری که از نوید به عاریت گرفتیم انقدر ساییدیم تا سرانجام ان باقیمانده های سخت و سنگی پودر شدند و با یک فوت ، فقط یک فوت ان را راهی دیار نیستی کردیم.
از همان زمان مطالعه ی جدی زبان انگلیسی را شروع کردم.مانند یک دانش اموز کنکوری در روز ساعت ها مطالعه می کردم.
دو سال پیش بعد از اخرین برونکوسکوپی ای که برای بررسی وضعیت نایم و البته تعویض لوله ی تراکستومی ام – که هر شش ماه یک بار انجام می شد – در مشهد انجام دادم ، پزشک مشهدم اظهار امیدواری کردند و گفتند گویا وضعیت نایم کمی بهتر شده است ، ولی نیاز به بررسی بیشتری هست.
چند روز بعد پزشک ارتوپدم به دلیل مشکلی که در پایم بوجود امده بود برای ویزیتم به منزل امدند.ایشان مرا که سفر کردن را امری محال می انگاشتم به شدت ترغیب کردند که به تهران بروم تا همان پزشکی که وصفش را پیشتر گفتم نایم را معاینه کنند که اگر قابل جراحی است هرچه زودتر جراحی شوم…
ناگزیر با تمام مشکلات و سختی ها مرا به تهران بردند.در اولین برونکوسکوپی متاسفانه مشخص شد که همچنان نایم غیرقابل جراحی است.ولی پزشکم پیشنهاد دادند که به جای لوله ی تراکستومی ، لوله ای به نام T-tube برایم بگذارند تا اگر تارهای صوتی و دیافراگمم یاری کنند بتوانم بعد از پنج سال صحبت کنم.البته در صورتی که بتوانم لوله ی جدید را بدون هیچ مشکلی تحمل کنم.پس دوباره به اتاق عمل رفتم و لوله را گذاشتند.خدا را شکر که لوله را براحتی تحمل کردم.
اولین صداهایی که از حنجره ام خارج می شد از ته چاه در می امد ولی کم کم بعد از سه ماه توانستم با صدایی اهسته و بریده بریده حرف بزنم.
دیافراگمم چندان یاری نمی کند به همین دلیل هم صدایم اهسته است و هم نمی توانم یک جمله را یک نفس بگویم.با هر نفس فقط دو تا سه کلمه. به همین دلیل توانایی تکلمم ، برای صحبت کردن در جمع و یا با تلفن کارایی ندارد و همین صدای نصفه و نیمه را هم اغلب به دلایل مختلف از دست می دهم.با این حال ضرب المثل ” کاچی ، به از هیچی ” در این مورد کاملا مصداق دارد.
T-tubeهم مشکلات خاص خود را دارد ولی در مقایسه با تراکستومی واقعا نعمتی است.
:angry واقعا که تراکستومی سزاوار همه ی بد و بیراه های دنیا است. hbbbt
بعد از گذاشتن تی تیوب اولین چیزی که به ذهنم رسید این جمله بود که ” با تی تیوب ، چقدر زندگی زیباست!”…برای تی تیوب بسیار از پزشکم ممنونم.
با گذاشتن تی تیوب انرژی تازه ای گرفتم.مطالعه ی زبان را جدی تر و این بار هدفمند در پیش گرفتم.به طور کاملا ناگهانی متوجه شدم که در نوشتن ، بخصوص داستان کوتاه نیمچه استعدادی دارم.پس مطالعه ی شعر و ادبیات و تمرین در نوشتن را هم بطور جدی در برنامه ی روزانه ام قرار دادم.
از همان زمان پدرم برای ادامه ی تحصیلم در همان دانشگاه سابقم اقدام کردند.البته از خیلی وقت پیش برای ادامه ی تحصیلم به هر دری زدیم.ممکن ترین راه ، ادامه ی تحصیل در دانشگاه های مجازی بود ولی برایم مقدور نشد چون در پایان هر ترم باید چند هفته ای برای امتحانات به شهر مربوطه می رفتم که برای من – که از روی تخت پایین اوردنم کلی دردسر دارد و در این شش سال شاید جمعا ۱۵ بار از خانه بیرون رفته باشم که ۱۲ بارش هم برای عکس برداری یا سونوگرافی یا تعویض لوله و با امبولانس بوده است ، چه برسد به سفر – ممکن نبود.
سرانجام بعد از کلی برو بیا و کاغذ بازی و مسافرت های پی در پیِ پدرم به تهران و همکاری و محبت های بی دریغ ریاست و مسئولان دانشگاه ازاد قوچان ، سرانجام با تغییر رشته ی من از مهندسی صنایع غذایی به مترجمی زبان انگلیسی موافقت شد.
ادامه ی تحصیل در رشته ی مهندسی صنایع غذایی برایم ممکن نبود زیرا این رشته تماما با ازمایش و ازمایشگاه سروکار دارد و اغلب واحد هایش عملی است.تنها رشته ای که با شرایط من جور در می امد و امکان تحصیل غیر حضوری را به من می داد و می توانستم در اینده شغلی داشته باشم فقط مترجمی زبان انگلیسی بود.
خلاصه با ادامه ی تحصیلم موافقت شد مشروط بر انکه …
:regular